Ervaringen

Vanuit het gezellig terras van Hotel Cresta in Savognin, Zwitserland, zaten we allen rustig de hoge bergen te bewonderen. In de verte onderscheidden we de berglift die de «dappere mensen» naar de top zouden brengen...........

Het gesprek ging erover «Wie zou dat wel aankunnen?»

Iedereen droomde ervan maar wiens droom zou dan wel werkelijkheid worden?

Onderling moedigden we mekaar aan, maakten we allerlei plannen, trokken we ons terug, ..... en dan weer opnieuw.

Er werd beslist dat twee mensen op hotel bleven en de rest de expeditie zou aanpakken.

Alles ging als op wieltjes ...................

Middagmaal en drank werden besteld en betaald voor onze twee achterblijvers .............. die al planden, vanuit het zonnige boventerras van het hotel, uit te kijken of ze de bergbeklimmers ergens in de verte konden onderscheiden.

 

............ Een laatste check-up :

-gepaste schoenen – rugzakje met boterham en drank – een banaan – een appel - regenpakje – en ........ de niet-te-vergeten «druivensuiker» zoals de echte pro's !

 

De witte kerk, helemaal boven op een uiteinde van het dorp, was een richtpunt: van daaruit zouden we aan de «wandeling» beginnen.

Amai! ........ eindelijk bereikten we de kerk! Een kort bezoek en eventjes bekomen, want: 'wat was dát al een serieuze klim!'

 

En daar zagen we de wegwijzers 1600m Tussenstation Bergbahn Savognin.

Diepe stilte! Alleen onze ogen gingen een betekenisvolle dialoog aan: angst, uitdaging, nieuwsgierigheid, ontdekkingslust, samenhorigheid, ........... het geheim zal compleet blijven.

 

Naarmate we vorderden, gingen we van ontdekking naar ontdekking : honderden verschillende bergbloemen, een ongerepte natuur, allerlei paddestoelen, hier en daar een verlaten stal, een nauwelijks getekende weg en vooral een diepe stilte die alleen doorbroken werd door het ritmeverschil van ons ademhalen........... en af en toe een blik naar beneden liet ons weten dat we een andere wereld binnengetreden waren.

Enkele keren werd er overlegd of we zouden terugkeren of doorgaan: unaniem gingen de bergbeklimmers ervoor om hun expeditie voort te zetten.

 

En .......... eindelijk dan het bergstation en een welverdiende warme drank!

En nu de cruciale vraag:

«Hoe gaan we terug naar ons hotel: te voet of met de berglift?»

En weer die verdeeldheid: 5 stemden om met de lift naar beneden te gaan; de 2anderen werden door paniek overdonderd en opteerden om tevoet de daling te ondernemen.

Overleg, discussie, ......... de ene trachtte de andere te overtuigen om toch maar samen de berglift te nemen, want dát was de echte uitdaging : 'de berglift'

 

Zo gezegd, zo gedaan.

Gesterkt door het enthousiasme van de dappersten, begaf het volledige Kompas-team zich naar het station.

John was binnengestapt met Willem, Dimitri en twee anderen terwijl Anne met Boudewijn moest volgen.

Niks van, ineens trok Boudewijn zijn eigen terug «Nee, ik kan het niet, ik heb teveel schrik!»

En, geloof me, hetvolgende gebeurde in een flits!

John plaatste de vier eersten in twee verschillende liftstoelen, .....veiligheid vast en weg en riep dan:: «Boudewijn, kijk, alles gaat vanzelf, kom aan, het lukt wel»

Als een automaat ging Boudewijn met zijn bergpasje door het automaat en belandde tussen Anne en John. Hij voelde zich veilig tussen zijn twee begeleiders en kon zijnogen niet geloven, zijn hart klopte van blijheid, hij was heel en al bewondering : het wonderbare Legoland veranderde stilaan in het dorp Savognin met zijn Hotel Cresta in 't zicht, waar onze twee supporters ons in stilte aanmoedigden.

 

Op de weg van het bergstation naar het hotel werd er alleen gebabbeld over de overwinning van een angst. Boudewijn was onze held geworden, onze held van de dag.

 

De bergbeklimmers hadden veel te vertellen aan onze brave supporters, maar zij ook legden ons uitgebreid uit hoe lekker hun eten was geweest en hoe sterk ze met ons in gedachten verbonden waren.

 

 

 

Welke titel willen jullie aan ons verhaal geven?

Dit laten we aan jullie over.