Ervaringen

Jan 2011 - Een opmaatje



Vrijdag om 13u klim ik naar het arendsnest van vrije tijd.
Daar stopt Evy mij een enveloppe in de hand: Een weekendje Texel!! Daar gaan we voor.

Een weekend OP-MAAT naar Drenthe
Met een uurtje vertraging vertrekken we richting Fluitenberg! Zomaar meer dan 300km van Gent! Terwijl we van de ene file in de andere sukkelen bedenk ik een leuke anekdote.
Kreta, nee buiten de tijd. Corfu met die bijensteek, nee niet leuk.
Ik word uit mijn gepeins gehaald omdat een autobestuurder (laat ons zeggen) heel rare gebaren maakt om onze aandacht te trekken. Ook een 2e en 3e auto doet raar!
Er is iets! Dat is nu duidelijk. Voor de aandachtige lezer van de jury: we zijn voorbij Utrecht rond 18 uur en we rijden op een onverlichte autostrade.
Heel voorzichtig met de knipperlichten aan bereiken we een wegrestaurantje. Onze achterlichten doen het niet. Geen nood! Ik met de mannen iets gaan eten: een broodje gezond, een bouletje, een worstenbroodje.
Carine belt het thuisfront. In België kunnen ze ons niet helpen. Wat nu?
Een grote stoere blonde vrachtwagenchauffeur duikt met mij de koude donkere parking op om een zekeringetje te vervangen.
Met zijn aansteker in aanslag doorzocht hij alle mogelijke en onmogelijke hoekjes en gaatjes van het Ford-busje. Alle vrienden en kennissen worden opgebeld. Een busje vol gehandicapten doet het blijkbaar! Na meer dan een uurtje vindt C. het welletjes en komt zij mij vervangen.
En nu gebeurt het!
In het restaurantje staat een man van de pechdienst helemaal in ’t geel mij op te wachten.
Waar komt die man zomaar vandaan? Een raadsel!
Met twee Hollanders zoeken ze nu naar het euvel. Wij staan erbij als twee groentjes, meer als twee blauwkes maar dan wel van de kou!
Eureka! Licht (maar dan wel van achteren)
Onze twee engels van mannen willen geen vergoeding. Een kusje van C. volstaat.
18u30: met achterlichten, richting Fluitenberg. Rond 22u stond de koffie ons op te wachten in ons huis midden in de bossen!
Een toemaatje 1:
Lieve vrijwilligers van Kompas: als je ooit in panne staat met het blauwe Ford-busje: bel dan 979204.
Ik heb alle hoeken en kanten van het busje gezien samen met een grote stoere, blonde, lieve vrachtwagenchauffeur.
Toemaatje 2:
Precies een week later start ik opnieuw richting Nederland.
Zonder file met achterlichten bereiken we ons huisje om klokslag 3u in Zandvliet.
Wij, het oudste koppel van Kompas, overleven de eerste nacht.
’s  Morgens vraag ik aan Marc: Hoe laat is het? Zeven uur dertig.
Tijd om op te staan! Heerlijk, ’s morgens een kopje koffie, zacht muziekje en die stilte. Daar is Marc al.
Weet je hoe laat het is? Nee? Vijf uur dertig.
Ja, wat doe je samen in een huisje om 5u30 in de morgen?
Hij begint meer dan 3kg aardappelen te schillen, ik 2,5kg champignons.
Leuk é?!

Antoinette

vonk! in beeld

meer foto's